کلمات مکنونه ۶۲

ای پسر خاک

از خَمر بی مثال محبوب لایزال چشم مپوش و به خَمر کدّرهٔ فانیه چشم مگشا. از دست ساقی احدیّه کأوس باقیه برگیر تا همه هوش شوی و از سروش غیب معنوی شنوی. بگو ای پست‌فطرتان، از شراب باقی قدسم چرا به آب فانی رجوع نمودید.

خَمر: شراب

بی مثال: بی مانند و شبیه

لایزال: ابدی، دائم، جاوید

کدره: تیره، تیرگی در رنگ، کِدِر

فانی: نابود شدنی، نیست شدنی

ساقی: آب یا شراب دهنده

احدیه: منسوب به احد، خداوندی، الهی

کأوس: لیوان، جام - مفرد: کأس

سروش: ندا، آواز، بانگ الهی

پست فطرت: فرومایه، ناکس

باقی: همیشگی، جاوید

حضرت عبدالبهاء میفرمایند: "حضرت یزدان به انسان قوای عجیبه احسان فرموده تا همیشه توجهش رو به علو باشد و هر نعمتی طلب نماید... اما افسوس که انسان قدر این نعمت عظمی نداند و بخواب غفلت گرفتار و غافل از جمیع عنایات پروردگار از نور روی گرداند و در ظلمت سیر کند."~ بهاءالله و عصر جدید، ص ۱۲۸